In de Belgische stad Beringen ligt Samentuin Velt-De Motten, waar vrijwilligers ecologisch (moes)tuinieren op veengrond en mulchen met wol van een lokale herder. De ruwe/vuile wol krijgt hij nauwelijks kwijt door overaanbod en concurrentie van synthetische vezels, maar de tuinierders zijn er maar wat blij mee.
Ze spreiden de wol over de grond uit tussen de planten en laten die door de natuur afbreken. De laag wol van 10 cm ligt van mei tot februari op de grond en na een jaar is hier nog ongeveer 5 cm van over. In maart worden de wolresten tijdelijk op de paden gelegd, zodat de onbedekte bodem goed kan opwarmen.
De voordelen van wol komen volgens de gebruikers overeen met die van andere mulchmaterialen: eenjarige onkruiden kiemen moeilijker of niet en de bodem wordt beschermd tegen hitte en slagregens, terwijl de wateropslag verbetert. „Wol houdt tot drie keer het eigen gewicht aan water vast.” Wel is de wol makkelijker te verplaatsen dan andere mulchmaterialen.
