Als een kind in een snoepwinkel stond ik me te verlekkeren bij onze machinedealer. Er stond een koffer op de balie met een elektrische snoeischaar van Zwitserse makelij.
Jarenlang hield ik de aanschaf van zo’n schaar op afstand. Veel te bang dat iemand een vinger kwijt zou raken. Want zo’n apparaat is meedogenloos, zodra je de trekker overhaalt, knipt-ie. Bij deze schaar is dat anders, werd me verteld. Er zaten magische handschoenen bij. Zodra je die aan hebt en ze het mes van de snoeischaar raken, wordt deze geblokkeerd. Een stuk veiliger. Ik wist dat we binnenkort leiplatanen te knotten hadden. Dat zou met deze schaar stukken sneller gaan en minder belastend zijn. Ik ging overstag. Nooit verwacht dat ik €700 voor een snoeischaar uit zou geven.
Ik besloot de schaar zelf te gaan testen en ging een dagje met de mannen mee. Tussentijds testte ik de ’beveiliging’. Het verbaasde me: deze haperde regelmatig. En ook de kracht van de schaar nam zienderogen af. De schaar ging terug naar de dealer en werd ’gerepareerd’. Dat had niet geholpen: ik kon het mes met de handschoenen vastpakken en de schaar knipte door of het een lieve lust was.
