Gefeliciteerd!!!” Met veel kabaal komen mijn vrouw en kinderen binnenstormen. Mijn vrouw omhelst me. „Je bent vandaag veertig jaar voor jezelf!” Ik sta perplex. „Wat…? Veertig jaar..? Vandaag…?”
Ooit, begin jaren tachtig, was ik met mijn ouders op weg naar de Middelbare Tuinbouwschool in Boskoop voor een kennismaking. Ik was het werk op het bollenland van mijn vader gewend en van kinds af aan had ik het idee dat dit mijn leven zou zijn. Maar toen mijn oudste en een-na-oudste broer in de zaak gingen wist ik het niet meer. „Ga jij maar naar Boskoop,” zei mijn vader. „Dan kun je hovenier worden.” Ik was daar verre van zeker van…
Directeur Adriaan Pieter van der Hoek ontving ons vriendelijk maar formeel. Hij praatte vooral met mijn vader over de tuinbouwsector, mij negerend. „Heb jíj nog vragen?” vroeg hij ineens. „Kun je hier ook boswachter worden?” bracht ik hakkelend uit. De kortstekelige bestuurder was even van zijn à propos. Na een korte stilte kwam er een kort ’jazeker’ en was ik aangenomen. Ik denk weleens: stel dat hij nee had gezegd, het eerlijke antwoord. Maar door zijn ’ja’ werd ik datgene wat mijn vader al vanaf het begin in mij zag: hovenier.
