Donderdag 23 oktober stemde het Europese Parlement in een plenaire vergadering in met de Bodemmonitoringsrichtlijn. LTO reageert teleurgesteld en noemt het onnodige bureaucratie, milieuorganisaties zijn teleurgesteld omdat de richtlijn in hun ogen niet dwingend genoeg is.
De EU wil tegen 2050 gezonde bodems realiseren in heel Europa en deze nieuwe richtlijn moet dat garanderen. Volgens de nieuwe richtlijn moeten de lidstaten hun bodem monitoren en er verslag over uitbrengen aan de Commissie en het Europees Milieuagentschap. Zij willen de toestand van de bodemgezondheid, het ruimtebeslag en mogelijke verontreinigde locaties weten. Ook zullen er stappen genomen worden om stoffen als PFAS, gewasbeschermingsmiddelen en microplastics in de bodem te monitoren. De nieuwe richtlijn moet Europa een beter beeld geven van lokale bodems.
‘Te lage ambities’
Het European Environmental Bureau (EEB), een Europees netwerk van milieuorganisaties, vindt de ambities te laag. In de richtlijn wordt wel voorgeschreven dat er monitoring en verslaglegging verplicht zijn, maar er zijn geen doelen of eisen geformuleerd ten aanzien van verbeteringen. Als het aan de milieuorganisaties ligt moet bodemdegradatie kunnen worden aangepakt. Er zouden daarom verplichtingen moeten komen om bepaalde bodemkwaliteit te behalen binnen een bepaald tijdsbestek.
De Raad heeft de richtlijn aangenomen omdat ze die zien als een belangrijke stap. “Gezonde bodems zijn cruciaal voor het behalen van de klimaatdoelstellingen, het tegengaan van woestijnvorming en bodemdegradatie en het behoud van biodiversiteit en de volksgezondheid.”
Het Europees Parlement zal waarschijnlijk de komende weken zijn eindstemming houden. De lidstaten hebben vanaf de inwerkingtreding van de richtlijn drie jaar de tijd om deze in nationale wetgeving om te zetten.
‘Laat bodembeleid over aan nationale overheden’
LTO Nederland heeft zich altijd verzet tegen de bodemrichtlijn omdat ze niet zit te wachten op nieuwe EU-brede wetgeving en doelen. ‘Laat het bodembeleid over aan nationale overheden’ zo vindt ze. Bodembeheer heeft namelijk een sterk lokaal karakter. De bodemrichtlijn doet geen recht aan de grote regionale verschillen in bodemtypes en -gebruik binnen Europa.
